de klei wacht

tot winter inpakt
strekt zich uit en gaat
op zijn grijze tenen staan
probeert de wolken te raken

als je langs de vogels luistert
hoor je de botjes in zijn armen
zelfs zijn vingertoppen kraken

de dijk sluit de horizon af
van zijn blik maar hij weet het water
en ook dat het eerst zijn deken was

met nog gevoelloze handen
wroet hij verbeten door en
boetseert hij voorzichtig
de aardappels vast voor

 

the clay waits

till winter takes over
stretching itself out
on its grey tiptoes
trying to reach the clouds

if you listen past the birds
you hear the bones in his arms
even his finger tips creak

the dike hides the horizon
trom his view but he knows the water
that it was first his blanket

with numb hands
he rummages determined
modeling carefully
the potatoes

Translation: Albertina Soepboer & Sue Smeding

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.