ars poetica

ik weet het nog als de dag van gisteren
(ik was misschien 22): ik zat
te broeden op een gedicht, en mijn moeder
zat bij het raam aardappels te schillen

het vers wilde maar niet lukken: het zweet
stond op mijn rug en vol ergernis dacht ik:
“hoe kan men in godsherenaam dan ook
poëzie schrijven in een kamer waar
iemand aardappels zit te schillen!”

die avond, toen iedereen sliep, maakte ik het
vers af: het was een bijzonder slecht vers

en pas heel veel later begreep ik: de beste
gedichten schrijft men al aardappel schillend

 

ars poetica

I remember as if it were yesterday
(I was perhaps 22): I sat
procrastinating over a poem, and my mother
sat by the window peeling potatoes

the poem just wasn’t happening; I had sweat
on my brow and with full irritation I thought:
“how is it possible for heavens sake that
someone can write poetry in a room where
potatoes are being peeled!”

that evening, when everyone was asleep, I
finished the poem: it was a really bad poem

and a long time later I understood; the best
poems are written when potatoes are being peeled

Translation: Albertina Soepboer & Sue Smeding

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.