POETRY

Zen en soks optsjinne op in bedsje fan klaai

 

Sêft lei it der te wêzen

sichtber en dan – by floed – wer net

en sûnt heugenis yn in ritme

 

it seach elke stap fan de slykwurkers troch de fingers

elk spoar fan de kokkelfisker wer oanstrike

oant wer neat en op ’e nij

 

it krige de namme binnendyks op in dei

in seedyk as sitstôk

en wat sêft wie waard swier sa swier

 

dat it fielt of liket de tiid ôf te bûgjen

earst stikje foar stikje yn klútsjes stilfalt

op steile stokstive rêgen opdroeget

 

om as waaipoeier oer de flakte fuort te waaien

der is gjin klok mear gjin oerwurk

wol romte foar de goaden

 

tiid soe gjin begjin en ein hawwe kinne

sa woe de âlde Gryk it ha

mar dat lêste liket hjir ûnfertocht al wol te slagjen

 

sa ûnopfallend as in damtoernoai yn Froubuurt

fertraget hja stadich as oan ’e trekline

om úteinlik… (en azemje rêstich út)