POETRY

de wei nei de Westhoeke ta

it ljocht tikkeboartet oer de langste dagen
in frou rint de dyk del mei har boadskiptas
in kikkert yn ’e sleat, jerappels op it lân
lange stappen de delte yn en al dy leechte

lit my it ûnderskiede, myn eagen knipperje
simmer, heech, ik nim in kleed mei, ik fyn
de touter, en yn in eachwink is iensumens
wei, en ik twifelje net dat it paad iepenet ta

de rook fan sop mei wat prei en jerappel
en wa’t dit libben sa net daaie kin, dy mei
bêst genôch, oansitte mei in leppel, mar sis
net dat it dy te rjocht is, dat it dy te krap sit

want oan ien tried wei draaft it op my ta
de slachskaden op it wide lân, longerjend
de sinne op it westen oan, read fan it wêzen
de siken fan ’e minske is op kommenswei

 

the road to Westhoeke

the light plays games with the longest day
a woman walks along the road with her shopping bag
a frog in the ditch, potatoes on the land
long steps going down to the emptiness

let me distinguish, I blink my eyes
high summer, I take a blanket with me, I find
a swing, and in the blink of an eye the loneliness is gone
and I doubt no more then the path opens towards

the aroma of the soup with leek and potato
and those who cannot take it
feel free, sit down with a spoon
but don’t complain that it’s too basic

then in one two three it flows over me
casting shadows over the broad countryside
the sun craving for the west, red to its core
the breath of a being emerges

Translation: Albertina Soepboer & Sue Smeding

 

 

de weg naar de westhoek

het licht speelt krijgertje met de langste dagen
een vrouw loopt langs de weg met haar boodschappentas
een kikker in de sloot, aardappels op het land
lange stappen de laagte in en al die leegte

laat mij het onderscheiden, mijn ogen knipperen
zomer, hoog, ik neem een deken mee, ik vind
de schommel, en in een oogwenk is eenzaamheid
weg, en ik twijfel niet dat het pad zich opent tot

de geur van soep met wat prei en aardappel
en wie dit leven zo niet verdragen kan, die mag
best, aanzitten met een lepel, maar zeg
niet dat het je te recht is, dat het je te krap zit

want druk in de weer komt het op mij af
slagschaduwen over het weidse land, begerig
de zon naar het westen, rood in zijn bestaan
de ademtocht van de mens maakt opgang

Vertaling: Ernst Bruinsma

 

 

richard-van-der-laan-road-to-westhoeke-450x248

Link naar de film bij dit gedicht
door Richard van der Laan

Link to the film made for this
poem by Richard van der Laan